محل کار صبحم در نقطه ای واقع شده که باید از روبروی ستاد میرحسین موسوی رد شوم...هر روز از روی کنجکاوی سرکی داخلش می کشم و فضا را بررسی می کنم .گاهی هم از سر درد خبرنگاری به اجبار روزنامه  سفرهایی با کاندیدای مختلف انتخاباتی رفتم و میتینگ ها و سخنرانی هایشان را پوشش خبری دادم.واقعا همه چیز نه سفید است نه سیاه...فکر کنم که تنها توی ایرانه که هیچ کس نمی تونه  با قاطعیت بگوید که پیروز انتخابات کیست.نمی دونم شاید به قول کیومرث صابری ما بنویسیم .....بخوانند احمدی نژاد ...شاید هم نه، دوباره 76 دیگر رخ بدهد .....البته دو عامل عمده همیشه در جلب ارا موثر بوده است به همین دلایل  است که مردم ایران را مرد دقیقه نود می دانند :یکی  عملکرد صدا و سیماست(پخش فیلم تبلیغاتی کاندیدا و مناظرات انتخاباتی ) و دیگری چگونگی سخنرانی کاندیداها ( نحوه تبلیغات شهری و شعارهایشان)....

.به هر حال  این روزها یه طور دیگه ای به انتخابات نگاه می کنم.احساس می کنم که انتخابات به طور مستقیم درکار و زندگی ام تاثیرگذاره...دلم می خواد به قول حضرت علی (ع)  کسی بر من حکومت کنه که لایقش باشم